«Endpoint Contract Outage Mode» در دسته API به قرارداد اندپوینت حالت قطعی اشاره دارد و با قراردادهای ارتباطی میان سرویس‌ها، کلاینت‌ها، وب‌هوک‌ها و سیستم‌های خارجی مرتبط است. در این اصطلاح، محور اصلی «قرارداد اندپوینت» است و بخش «حالت قطعی» یعنی تعریف رفتار سیستم وقتی بخشی از وابستگی‌ها یا مسیر اصلی از دسترس خارج است. این مفهوم زمانی کاربردی می‌شود که تیم بخواهد درباره طراحی، اجرا، نگهداری یا عیب‌یابی یک قابلیت تصمیم دقیق‌تری بگیرد و بداند چه داده‌ها، محدودیت‌ها، مسئولیت‌ها و ریسک‌هایی باید دیده شوند. در عمل می‌تواند در کارهایی مثل طراحی endpoint، نوشتن مستندات، مدیریت نرخ مصرف و بررسی سازگاری نسخه‌ها استفاده شود و کمک کند تصمیم‌ها فقط بر اساس حدس یا تجربه پراکنده گرفته نشوند. مزیت مهم آن این است که مرز مالکیت، معیار موفقیت، مسیر بازگشت، اثر تغییر و نیازهای پایش روشن‌تر می‌شود؛ بنابراین پیاده‌سازی قابل نگهداری‌تر، مستندتر و قابل اعتمادتر خواهد بود. برای ورود به دیکشنری، این واژه را می‌توان به عنوان یک اصطلاح تخصصی در API در نظر گرفت که برای آموزش تیم، طراحی معماری، کنترل کیفیت و گفت‌وگوی دقیق‌تر میان نقش‌های فنی مفید است.