«Endpoint Contract Data Residency Check» در دسته API به قرارداد اندپوینت بررسی محل اقامت داده اشاره دارد و با قراردادهای ارتباطی میان سرویس‌ها، کلاینت‌ها، وب‌هوک‌ها و سیستم‌های خارجی مرتبط است. در این اصطلاح، محور اصلی «قرارداد اندپوینت» است و بخش «بررسی محل اقامت داده» یعنی کنترل محل ذخیره یا پردازش داده از دید حریم خصوصی، قانون و معماری. این مفهوم زمانی کاربردی می‌شود که تیم بخواهد درباره طراحی، اجرا، نگهداری یا عیب‌یابی یک قابلیت تصمیم دقیق‌تری بگیرد و بداند چه داده‌ها، محدودیت‌ها، مسئولیت‌ها و ریسک‌هایی باید دیده شوند. در عمل می‌تواند در کارهایی مثل طراحی endpoint، نوشتن مستندات، مدیریت نرخ مصرف و بررسی سازگاری نسخه‌ها استفاده شود و کمک کند تصمیم‌ها فقط بر اساس حدس یا تجربه پراکنده گرفته نشوند. مزیت مهم آن این است که مرز مالکیت، معیار موفقیت، مسیر بازگشت، اثر تغییر و نیازهای پایش روشن‌تر می‌شود؛ بنابراین پیاده‌سازی قابل نگهداری‌تر، مستندتر و قابل اعتمادتر خواهد بود. برای ورود به دیکشنری، این واژه را می‌توان به عنوان یک اصطلاح تخصصی در API در نظر گرفت که برای آموزش تیم، طراحی معماری، کنترل کیفیت و گفت‌وگوی دقیق‌تر میان نقش‌های فنی مفید است.