«Retention Rule Capacity Model» در دسته مهندسی حریم خصوصی به قاعده نگهداری مدل ظرفیت اشاره دارد و با رضایت، کمینه‌سازی داده، ناشناس‌سازی، نگهداری، حذف و کنترل دسترسی به داده شخصی مرتبط است. در این اصطلاح، محور اصلی «قاعده نگهداری» است و بخش «مدل ظرفیت» یعنی مدلی برای پیش‌بینی محدودیت منابع، رشد مصرف و نقطه اشباع احتمالی. این مفهوم زمانی کاربردی می‌شود که تیم بخواهد درباره طراحی، اجرا، نگهداری یا عیب‌یابی یک قابلیت تصمیم دقیق‌تری بگیرد و بداند چه داده‌ها، محدودیت‌ها، مسئولیت‌ها و ریسک‌هایی باید دیده شوند. در عمل می‌تواند در کارهایی مثل طراحی consent flow، اجرای retention policy، ماسک‌کردن داده و ارزیابی DPIA استفاده شود و کمک کند تصمیم‌ها فقط بر اساس حدس یا تجربه پراکنده گرفته نشوند. مزیت مهم آن این است که مرز مالکیت، معیار موفقیت، مسیر بازگشت، اثر تغییر و نیازهای پایش روشن‌تر می‌شود؛ بنابراین پیاده‌سازی قابل نگهداری‌تر، مستندتر و قابل اعتمادتر خواهد بود. برای ورود به دیکشنری، این واژه را می‌توان به عنوان یک اصطلاح تخصصی در مهندسی حریم خصوصی در نظر گرفت که برای آموزش تیم، طراحی معماری، کنترل کیفیت و گفت‌وگوی دقیق‌تر میان نقش‌های فنی مفید است.