«Memory Ownership Noise Reduction Rule» در دسته برنامه‌نویسی به مالکیت حافظه قاعده کاهش نویز اشاره دارد و با ساختار کد، منطق اجرا، مدیریت خطا، الگوهای پیاده‌سازی و کیفیت کدنویسی مرتبط است. در این اصطلاح، محور اصلی «مالکیت حافظه» است و بخش «قاعده کاهش نویز» یعنی کنترلی برای حذف هشدارها، داده‌ها یا سیگنال‌های کم‌ارزش. این مفهوم زمانی کاربردی می‌شود که تیم بخواهد درباره طراحی، اجرا، نگهداری یا عیب‌یابی یک قابلیت تصمیم دقیق‌تری بگیرد و بداند چه داده‌ها، محدودیت‌ها، مسئولیت‌ها و ریسک‌هایی باید دیده شوند. در عمل می‌تواند در کارهایی مثل بازطراحی کد، تست واحد، code review و رفع خطاهای runtime استفاده شود و کمک کند تصمیم‌ها فقط بر اساس حدس یا تجربه پراکنده گرفته نشوند. مزیت مهم آن این است که مرز مالکیت، معیار موفقیت، مسیر بازگشت، اثر تغییر و نیازهای پایش روشن‌تر می‌شود؛ بنابراین پیاده‌سازی قابل نگهداری‌تر، مستندتر و قابل اعتمادتر خواهد بود. برای ورود به دیکشنری، این واژه را می‌توان به عنوان یک اصطلاح تخصصی در برنامه‌نویسی در نظر گرفت که برای آموزش تیم، طراحی معماری، کنترل کیفیت و گفت‌وگوی دقیق‌تر میان نقش‌های فنی مفید است.