«Frame Buffer Degradation Plan» در دسته گرافیک به بافر فریم برنامه کاهش کیفیت کنترل‌شده اشاره دارد و با رندرینگ، پردازش تصویر، shader، انیمیشن، assetهای بصری و نرخ فریم مرتبط است. در این اصطلاح، محور اصلی «بافر فریم» است و بخش «برنامه کاهش کیفیت کنترل‌شده» یعنی طرحی برای ادامه کار سیستم با کیفیت محدود هنگام فشار یا خرابی جزئی. این مفهوم زمانی کاربردی می‌شود که تیم بخواهد درباره طراحی، اجرا، نگهداری یا عیب‌یابی یک قابلیت تصمیم دقیق‌تری بگیرد و بداند چه داده‌ها، محدودیت‌ها، مسئولیت‌ها و ریسک‌هایی باید دیده شوند. در عمل می‌تواند در کارهایی مثل تنظیم shader، بهینه‌سازی asset، تحلیل frame time و تست روی GPU استفاده شود و کمک کند تصمیم‌ها فقط بر اساس حدس یا تجربه پراکنده گرفته نشوند. مزیت مهم آن این است که مرز مالکیت، معیار موفقیت، مسیر بازگشت، اثر تغییر و نیازهای پایش روشن‌تر می‌شود؛ بنابراین پیاده‌سازی قابل نگهداری‌تر، مستندتر و قابل اعتمادتر خواهد بود. برای ورود به دیکشنری، این واژه را می‌توان به عنوان یک اصطلاح تخصصی در گرافیک در نظر گرفت که برای آموزش تیم، طراحی معماری، کنترل کیفیت و گفت‌وگوی دقیق‌تر میان نقش‌های فنی مفید است.